Nerd-alert

Lois Homan

Het is negen uur ’s avonds. Een zondag, vakantie, quarantaine, corona aan de gang en een columnistenappgroep die op hol slaat. ‘Nu!’, ‘Ja ik kan nu ook’, ‘Nog tien minuten. Dan kan ik’. Ik lees de appjes, grinnik even om de leergierigheid en dan ook om de enthousiaste docent die een link in de app gooit. De volgende columnmeeting komt eraan. Wie had dat ooit gedacht: leerlingen die zowat smeken om les. 

De jonge columnisten loggen in. De lerares zegt de vier leerlingen, waaronder ik, via een beeldschermpje vrolijk gedag. We kletsen er op los, bespreken het laatste nieuws, roddels, sensatietrekkers en terwijl wij vertellen, neemt de schaamte voor de leerkracht in ons midden af. Geloof me, ik had nooit gedacht dat ik mijn dronken verhalen open op tafel zou gooien voor een docent. Maar dit zijn gekke tijden en een meeting in de avond voelt niet meer als school, maar eerder als een gezellig bijpraat-uurtje. Ik zie het ook helemaal niet meer als een verplichting, eerder als een uitje waar ik mij uren van te voren op verheug. We zijn ook eigenlijk maar een stelletje nerds met een uit de hand gelopen hobby. 

Opnieuw inloggen. De tijdslimiet is inmiddels twee keer verstreken en broertjes en zusjes gaan naar bed. We moeten zachtjes praten want het huis slaapt. De docent roept ons weer tot orde want we dwalen weer eens af in ons gelach, geroddel en gekloot. Oh ja, we moeten natuurlijk ook de columns bespreken en niet alleen onze dag – waarin we trouwens geen moer beleefd hebben-. De feedback die je ontvangt op je geschreven werk is soms nog knap lastig om te ontvangen. Ik ben zelfs op het punt gekomen dat ik de docent als een klein stemmetje in mijn hoofd kan horen tijdens het schrijven, waardoor ik precies weet wat te verbeteren voordat ik het werk inlever. Maar eerlijk is eerlijk, hoe moeilijk die feedback ook is, we worden er beter van. 

De één leert inhoudelijk schrijven, de ander hoe zij haar zinnen kan verkorten en de volgende moet spijtig genoeg aan het volgende advies voldoen: Kill your darlings. Klinkt heftiger dan het is hoor, het gaat nog steeds over woorden en zinnen en geen echtgenoten. Toch is het moeilijk om de lettertjes van het beeldscherm te zien verdwijnen, die je met bloed, zweet en tranen hebt geschreven. Maar we leren ervan, en wij nerds willen niets liever dan nóg meer leren. Ik schaam me er ook niet meer voor. Ik geniet juist van het feit dat ik in deze coronatijden iets heb waar ik naar uit kan kijken, de tijd kan vergeten en mezelf kan bezighouden. Soort van roken, maar dan toch anders. Bijna koffie met vriendinnen, maar dan met een stelletje nerds en een docent. 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s